Osadnik gnilny

W osadniku gnilnym zachodzą zjawiska flotacji i sedymentacji. Powodują one oddzielenie substancji lekkich (oleje i tłuszcze, które unoszą się na powierzchni) od substancji opadających na dno zbiornika. Osadniki gnilne mogą być wykonane z betonu, tworzywa sztucznego (PE, włókno szklane powlekane żywicą poliestrową) lub stali nierdzewnej. Mogą składać się z jednego lub kilku zbiorników. Następnie zbiornik może być dodatkowo podzielony na komory (2 lub 3). W standardowym wykonaniu osadniki są projektowane i wykonywane jako nieprzejezdne. Czyli nie mogą po nich lub w bliskiej odległości (szczególnie dotyczy to zbiorników z tworzyw sztucznych) ok. 2 m, poruszać się żadne pojazdy mechaniczne. Zatem jeśli zbiornik ma być umiejscowiony w drodze wjazdowej lub parkingu, właściwie do wyboru pozostają zbiorniki betonowe ze wzmocnioną pokrywą i włazem. Najczęściej stosowane są osadniki jednokomorowe z koszem filtracyjnym i tylko jednym włazem. Podyktowane jest to niską ceną. Jednak z praktycznego punku widzenia, łatwiejsze w eksploatacji są osadniki wielokomorowe. Ponadto zazwyczaj osadniki jednokomorowe z koszem filtracyjnym są „najdelikatniejsze”, dlatego też bardzo ważnym jest, aby po wypompowaniu osadów (ok. raz w roku lub co dwa lata) natychmiast zalać je wodą (a najlepiej zalewać w trakcie wypompowywania), gdyż mogą ulec zgnieceniu. Również ważne jest to, co stanowi element filtracyjny w koszu filtracyjnym (trzeba go regularnie czyścić).